“Memed oğlum,” dedi Koca Osman, “bu Safa bizi bitirdi, yıktı, ona bir şey yapmak da elimizden gelmedi.” Döndü, arkasına bakmadan, yürüdü gitti. Çürümüş, yıkılmış bir ağaç gibi çürüklerini döke döke, acı bir türkü gibi sıcağın altında yuvarlanıyordu. Memedin boğazına bir şeyler tıkandı kaldı.